Nulum es kvalim it sembla

Nulum es kvalim it sembla
(un original rakonte da Andoromeda, ki es publikat in Posta Mundi 5)

Mei amika Lea e me vada adhem fro un feste. Subitmen nos audia un lauti bruise in le arbore`s e un ululade. Nos non sava, fro ku it vena e nos vada plu rapidim. Tan nos audia un deslauti flustre: “Nulum es kvalim it sembla!” Instantim me spekta a Lea. E ank el spekta a me timozim e elsui fasie es kretblankatri. Tan eni tuca mei cultre. Me turna me rapidim e pensa ke eni ataka me. Ma nulum eventa. Kvan me torna me denovim mei amika es desaparat.

Me kura adhem e telefona al matra de Lena. Elsui responde es terorifikant. El dira ke el non konosa Lena e ank mei matra aserta ke el nultemp ha audia le nom. Nule konosa Lena. Le voise vas justi: Nulum es kvalim it sembla. Me ankor espera ke el enitemp ve riapara. Vanim...

Nam omnum devenea plu e plu strangi. Mei matra forvada le dom e me es soli. Sonora an la porte. Me vada al porte e aperta it. Avan le porte stara un puero, ki-em me nultemp ha vida in mei vive. Il rideta e dira: “Haló Miri!. Il vada vers me volant kisa me. Me pavoreska e kloza rapidim le porte. Me pensa pri telefona al polise. Ma ja mei matra retrovena. El kvestiona me: “Miri ka tu e Frederik ha kverela?” Me kria histeriozim: Ko? Ki es Frederik?”. Mei matra spekta a me tristim dirant: “Me renkontred tui amiko Frederik e il narasi a me ke tu non voled parla kun il.”

Me non hava un amiko e me non konosa un person kun le nom Frederik. Me ploreska. Ko-em ha eventa in mei vive? Mei matra embrasa me e dira: “Mei povri Miriam. Forsan tu ve nara omnum plu tardim a me.” Me responda nulum e me vol canja le teme. “Ku es patret?, me kvestiona mei matra. El paleska. “Mei kar. Tu sava ke il nultemp ve retrovena. Nule ha transviva le aeroplanaksidente.” Nun ank mei matra ploreska. Me mus instantim sideska me e krieska: “Non! Patret non es morti. Me parled kun il ankor yer!” Mei matra spekta a me astonat: “Mei kar. Tu sava ke il moried ante du yar’s. Ko ha eventa kun tu?”, mei matra responda. “Kun me? Ko eventa kun mea vive!” me kria e adkura a mei cambre.

Me entra en mei cambre e aperta le vestar-armor. Me bezona un nov t-kamise pro ke le mei es totim humid per mei lakrim’s. Me aperta le vestar-armor. Ma ta es ja le neks cok. To non es mei vestaro! Omnum esa in rozatri kolor’s. Presk nur jupe’s e robe’s, nur pok pantalon’s. Me nultemp ha poseda tal princa Lilifea vestaro! Me odia rozatri vestaro dekorat kun floret’s. To non es posibl!

Subitim le mobil-telefon sona. Me non konosa le numer ma le nom “Ana-Lena” lumiza sur mei mobi-telefon. “Haló?” me dira kun febl voise.”He Miri! Hir es Ana-Lena! Me vol kvestiona ka tu ja ha parlerna por le matematik-eksamen morgim?” Me non komprende eni e sertim non konosa eni Ana-Lena. Kie matematik-eksamen? “Ana-Lena?” me surprizat kvestiona. “Yes. Sertim, tui maks bon amika! Ka es ver ke tu e Fredi kvereled mutu hodi?” Mei desespere grandifika se. Mei maks bon amika es Lea e el es desaparat. “Me non vol parla pri to nun e me mus ankor lerna Ana-Lena. Me es sori.”, me dira al non-konosat puela kia aserta ke el es mei maks bon amika. “Povri Miriam. Ko-em Fredi ha fara a tu? Vos semper vas tal bon pare!”, Ana-Lena responda. To es verim sat! Me fina le konversation dirante “Adio. Me mus ankor lerna por le eksamen.”

Me ploreska denovim. Ku es mei patro? Ku es Lea? Ku es mei vive? Ko ha eventa kun le monde? Me lia sur le sule. Me non pot plus stopa plora e non pot plus mova pro le cok. Mei matra vena e bald ank un blankvestat person entra mei cambre. Il dona me un injektione. Me es tro febl por protesta kontra it. Me nur kria e plora. Lentim me dormeska. Forsan me ve veka in mei oldi vive. Let onnum esa nur un mal sonje!....